অসম লাইভ২৪ঃ মহাভাৰত আৰু কুৰুক্ষেত্ৰৰ মহা়যুদ্ধৰ বিভিন্ন অজানা কথা জানিবলৈ আজিও বহুজন আগ্ৰহী৷ বিভিন্ন প্ৰশ্ন মুখে মুখে৷ মহাভাৰতৰ বহু ৰহস্যক লৈ আজিও অব্যাহত গৱেষণা৷ মহাভাৰতত স্পষ্টৰূপত জনোৱা আছে যে আত্মাৰ মৃত্যু নহয়৷ কেৱল শৰীৰহে প্ৰাণহীন হৈ পৰে৷ মৃত্যু জীৱনৰ শেষ নহয়৷ যাৰ মৃত্যু হৈছে তেওঁৰ আত্মাই নানান পথ অতিক্ৰম কৰি পুনৰায় জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু পূৰ্বজম্মত নিজৰ অসম্পূৰ্ণ কাম পূৰ্ণ কৰে৷

মহাভাৰতৰ প্ৰতিজন যোদ্ধাই তেওঁলোকৰ পূৰ্বজন্মৰ অসম্পূৰ্ণ কাম সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ বা অসম্পূৰ্ণ আশীৰ্বাদ অভিশাপক সম্পন্ন কৰিবলৈকে সেই যুগত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল৷ মহাভাৰতৰ যোদ্ধাসকলৰ পূৰ্বজন্মৰ পৰিচয় সম্পৰ্কে জানি থওক সবিশেষ৷

কৃষ্ণ আৰু অৰ্জুন

গীতাত কৃষ্ণ-অৰ্জুনৰ পূৰ্বজন্মৰ পৰিচয় সম্পৰ্কে উল্লেখ আছে৷ পূৰ্বজন্মত অৰ্জুন নৰ আৰু কৃষ্ণ নাৰায়ণ আছিল৷ দম্ভোদ্ভৱা নামৰ অসুৰক বধ কৰিবৰ বাবে নৰ আৰু নাৰায়ণে পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰে৷

ভীষ্ম

পূৰ্বজন্মত এগৰাকী সাধাৰণ ব্যক্তি আছিল পিতামহ ভীষ্ম৷ পত্নীৰ জেদ ৰক্ষা কৰিবলৈকে তেওঁ ঋষি বশিষ্ঠৰ গৰু চুৰি কৰিছিল৷ ৰুষ্ট হৈ ঋষি বশিষ্ঠই তেওঁক পৃথিৱীত দীৰ্ঘকাল জীৱিত হৈ থাকি কষ্ট ভোগ কৰাৰ অভিশাপ দিছিল৷ পূৰ্বজন্মৰ অভিশাপৰ কাৰণে পিতামহ ভীষ্মই দীৰ্ঘকাল জীৱনযাপন কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল৷

ধৃতৰাষ্ট্ৰ

পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি পূৰ্বজন্মত ধৃতৰাষ্ট্ৰ এজন দুষ্ট ৰজা আছিল৷ এটা হ্ৰদৰ কাষত হাঁহ চৰি থকা দেখা পায় সেই হাঁহ লিগিৰাক ধৰি আনিবলৈ কয়৷ লিগিৰাই হাঁহটো ধৰি অনাৰ পাছতেই সেই হাঁহৰ চকু দুটা উলিয়াই অনাৰ ইচ্ছা জাগ্ৰত হয়৷ লগে লগেই ধৃতৰাষ্ট্ৰই হাঁহটোৰ চকু দুটা উলিয়াই আনিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে৷ কেৱল হাঁহটোৰ চকু উলিওৱাই নহয় হাঁহৰ পোৱালীকেইটাকো নিৰ্মমভাৱে হত্যা কৰে৷ সেই নিষ্ঠুৰতাৰ কাৰণে ধৃতৰাষ্ট্ৰ অন্ধ হৈ জন্ম লয় আৰু যুদ্ধত তেওঁৰ ১০০ পুত্ৰৰ মৃত্যু হয়৷

বিদুৰ

পূৰ্বজন্মত যমৰাজ ৰূপে বাস কৰিছিল বিদুৰে৷ মণ্ডুক মুনিৰ অভিশাপৰ কাৰণে শুদ্ৰ পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হয়৷ বিশ্বাসঘাতকতা কৰি নিৰ্দোষ ব্যক্তিৰ প্ৰাণো লৈছিল, যাৰবাবে সেই জন্মত বিদুৰে মুণিৰ পৰা অভিশাপ পাইছিল৷ সেই অভিশাপতেই ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু পাণ্ডুৰ ভায়েক লৈ জন্ম লৈছিল বিদুৰে৷

কৰ্ণ

পূৰ্বজন্মৰ কৰ্ণই দম্ভোদ্ভৱা নামৰ অসুৰ আছিল৷ কৰ্ণ বধৰ বাবে পুনৰায় জন্মগ্ৰহণ কৰে কৃষ্ণ আৰু অৰ্জুনে৷ পূৰ্বজন্মত দম্ভোদ্ভবাৰ কবচ ভঙাৰ পাছতেই নৰ আৰু নাৰায়ণৰ মাজৰ পৰা এজন ভাতৃৰ মৃত্যু হ’লে এজন ভায়েকে তপ কৰি মৃত ভাতৃক জীৱিত কৰাব পৰা শক্তি আছিল৷ নৰ আৰু নাৰায়ণৰ মাজত থকা এই শক্তিৰ বাবেই কৰ্ণক একেলগে মিলি বধ কৰিছিল কৃষ্ণ-অৰ্জূনে৷

দ্ৰৌপদী

পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি দ্ৰৌপদী পূৰ্বজন্মত বিধৱা ব্ৰাহ্মণী আছিল৷ পৰজন্মত সৰ্বগুণ সম্পন্ন স্বামী লাভ আৰু সৰ্বদা সধৱা থকাৰ কামনাৰে তেওঁ শিৱৰ তপস্যা কৰিছিল৷ তেওঁৰ তপস্যাত সুখী হৈ শিৱই তেওঁক ৫স্বামী লাভৰ আশীৰ্বাদ দিয়ে৷ পৰবৰ্তী জন্মত পাণ্ডৱৰ স্ত্ৰী লৈ সৰ্বদা সধৱা জীৱন কটাইছিল দ্ৰৌপদীয়ে৷

ধৃষ্টদ্যুম্ন

পুৰাণ অনুযায়ী পূৰ্বজন্মত একলব্য আছিল দ্ৰৌপদীৰ ভাতৃ ধৃষ্টদ্যুম্ন৷ লুকাই লুকাই দ্ৰোনাচাৰ্যৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল একলব্যই৷ গুৰুদক্ষিণা হিচাপে তেওঁ বৃদ্ধাঙ্গুষ্ঠ দিছিল গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্যক৷ তৎস্বত্ত্বেও বাওঁ হাতেৰে ধনু চলাবলৈ শিকে একলব্যই৷ ৰুক্মিনী হৰণৰ সময়ত কৃষ্ণৰ হাতত একলব্যৰ মৃত্যু হয়৷ একলব্যক পৰজন্ম গ্ৰহণ কৰি দ্ৰোণাচাৰ্যৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লবলৈ আশীৰ্বাদ দিছিল কৃষ্ণই৷

শিশুপাল

কথিত যে পূৰ্বজন্মত শিশুপাল ৰাৱণ আছিল৷ তেওঁ পূৰ্বজন্মত হিৰণ্যকশ্যপ আছিল৷

অভিমন্যু

পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি পূৰ্বজন্মত অভিমন্যু কৃষ্ণৰ ঘোৰ শত্ৰু কাল্যাবন আছিল৷ কাল্যাবনৰ মৃত্যুৰ পাছতেই কৃষ্ণই তেওঁৰ আত্মাক এটা বাকচত বন্দি কৰি ৰাখে৷ তাৰপাছতেই কৃষ্ণৰ ভগ্নী সুভদ্ৰাই সেই বাকচ খুলিবলৈ উৎসুক হৈ সেই বাকচ খুলি পেলাই৷ তাৰপাছতেই গৰ্ভৱতী হয় সুভদ্ৰা৷ কাল্যবন পৰবৰ্তী সময়ত কৃষ্ণ আৰু সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ অভিমন্যু ৰূপে জন্মগ্ৰহণ কৰে৷

এনেধৰণৰ অন্যান্য বা-বাতৰিৰ বাবে লাইক কৰক অসম লাইভ ২৪ ৰ ফেচবুক পেজ