সঁচায়ে কৰিমগঞ্জক শ্ৰীভূমি কৈছিলনে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে? সবিশেষ জানক

তেওঁৰ লগতে দাবী, এই সিদ্ধান্তই কৰিমগঞ্জক এক স্বতন্ত্ৰ পৰিচয় দিব৷ এই জিলাৰ সমৃদ্ধ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যক তুলি ধৰিব৷ যি নামৰ কোনো ঐতিহাসিক ভিত্তি নাথাকে বা অভিধানত নাই, সেইসমূহৰ নাম সলনি কৰি দিয়া হ’ব৷ কৰিমগঞ্জ নামটো অসমীয়া বা বাংলা অভিধানত নাই৷ কিন্তু শ্ৰীভূমিৰ উল্লেখ আছে আৰু ইয়াৰ অৰ্থও আছে৷’

উল্লেখ্য যে ব্ৰিটিছে ১৮৭৮ চনত বাংলাভাষী ছিলেট বা শ্ৰীহট্ট জিলাক অসম প্ৰদেশৰ অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হৈছিল৷ ১৮৭৮ত কৰিমগঞ্জক জিলাৰ এক মহকুমা হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল৷ জিলা সদৰ হৈছিল কৰিমগঞ্জ চহৰ৷ ১৯৪৭ত তিনিখন থানা বাদ দি সমগ্ৰ চিলেট জিলাকেই পূৰ্ব পাকিস্তানত চামিল কৰা হৈছিল৷ কেৱল ৰাতাবাড়ী, বদৰপুৰ, পাথাৰকান্দি আৰু কৰিমগঞ্জ থানা এলেকাক অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয় অসমৰ কাছাৰ জিলাত৷ প্ৰথমে এই সকলো মিলি আছিল কৰিমগঞ্জ মহকুমা৷ ১৯৮৩ত ইয়াক পূৰ্ণাংগ জিলা হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়৷

১৯১৯ চনত, জালিৱানবালাবাগৰ বীভৎস হত্যাকাণ্ডৰ প্ৰতিবাদত নাইট উপাধি ত্যাগ কৰাৰ কেইবামাহ পাছত শ্বিলঙলৈ আহিছিল ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ৷ তেওঁৰ সংগী আছিল পুত্ৰ ৰথীন্দ্ৰনাথ আৰু বোৱাৰীয়েক প্ৰতিমা দেৱী৷ শ্বিলং আছিল তৎকালীন অসম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী৷ কিন্তু চিলেট বা শ্ৰীহট্ট আছিল সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ চহৰ৷ কবিগুৰুক শ্বিলঙৰ পৰা চিলেটলৈ লৈ আহিছিল তাৰ ব্ৰাহ্মণসমাজৰ সাধাৰণ সম্পাদক, গোবিন্দ নাৰায়ণ সিংহ মজুমদাৰে৷ ১৯৪১ ত প্ৰকাশিত হৈছিল তেওঁৰ চিলেট ভ্ৰমণৰ স্মাৰক গ্ৰন্থ৷ সেই গ্ৰন্থতেই চিলেট সম্পৰ্কে ৰবীন্দ্ৰনাথে লিখিছিল, ‘মমতাবিহীন কালস্রোতে / বাঙলার রাষ্ট্রসীমা হোতে / নির্বাসিতা তুমি সুন্দরী শ্রীভূমি।’

স্পষ্টকৈ ৰবীন্দ্ৰনাথৰ লেখাত পূৰ্ববংগৰ পৰা ঔপনিবেশিক চক্ৰান্ত চিলেট জিলাৰ বিচ্ছিন্ন হোৱাক লৈ আক্ষেপ দেখা যায়৷ তেওঁৰ লেখাত শ্ৰীভূমি আছিল সমগ্ৰ শ্ৰী হট্ট বা চিলেট জিলা কেৱল কৰিমগঞ্জ মহকুমা বা জিলা নহয়৷