আজিৰ ডিজিটেল যুগত সম্পৰ্কৰ সংজ্ঞা সলনি হৈছে নেকি? নে ব্যস্ত জীৱনৰ ভিৰত মানুহে লাহে লাহে পাহৰি গৈছে নিজৰ শিপা, নিজৰ পিতৃ-মাতৃক? আজিৰ সমাজত এই প্ৰশ্নবোৰ ক্ৰমান্বয়ে অধিক তীক্ষ্ণ হৈ উঠিছে। যিসকল পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ সমগ্ৰ জীৱন সন্তানৰ ভৱিষ্যৎ গঢ়িবলৈ উচৰ্গা কৰে, বৃদ্ধকালত তেওঁলোকৰ মাজৰে বহুতে অৱহেলা, নিঃসংগতা আৰু বেদনাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে। হাৰিয়ানাৰ সোণীপট জিলাৰ এনে এক হৃদয়বিদাৰক ঘটনা পোহৰলৈ আহিছে। স্থানীয়ভাৱে পৰিচিত বস্ত্ৰ ব্যৱসায়ী শিৱচৰণ ৰামৰতন গুপ্তাই সমগ্ৰ জীৱন পৰিয়ালৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰিছিল। তেওঁৰ তিনিগৰাকী কন্যা আছিল। সময়ত তিনিওৰে বিয়া হ’ল আৰু নিজ নিজ সংসাৰত ব্যস্ত হৈ পৰিল। কিন্তু জীৱনৰ শেষ অধ্যায়ত যেতিয়া এজন পিতৃক আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন আছিল সন্তানৰ মৰম, সান্নিধ্য আৰু অলপ সময়, তেতিয়া তেওঁৰ ভাগ্যত মিলিল কেৱল বৃদ্ধাশ্ৰমৰ এটা কোঠা। কোৱা হয়, তেওঁ তাত প্ৰতিদিনে আশাৰে বাট চাই থাকিছিল—হয়তো আজি কোনোবা কন্যা আহিব, হয়তো এবাৰ সুধিব, “দেউতা, কেনে আছা?” সেই অপেক্ষা পিছে অপেক্ষাই হৈ থাকিল। দায়িত্ব লোৱাৰ ভয়, ব্যস্ততা বা আন যি কাৰণেই নহওক, তিনিগৰাকী কন্যাৰ কাৰোৱেই হৃদয় নিদিলে, কোনোৱেই এবাৰলৈও তেওঁক চাবলৈ নাহিল।
অৱশেষত ৭৪ বছৰ বয়সত বৃদ্ধাশ্ৰমতেই তেওঁ শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। কিন্তু আটাইতকৈ বেদনাদায়ক কথাটো ইয়াতেই শেষ হোৱা নাই। পিতৃৰ মৃত্যুৰ খবৰ পোৱাৰ পিছতো তিনিগৰাকী কন্যাৰ এগৰাকীয়েও বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ নাহিল। বৃদ্ধাশ্ৰমৰ কৰ্তৃপক্ষৰ তথ্য অনুসৰি, কন্যাসকলে অনলাইনযোগে ৫,১০০ টকা পঠিয়াই শেষকৃত্যৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ কয়। পিতৃৰ শেষ যাত্ৰাত তেওঁলোক শাৰীৰিকভাৱে উপস্থিত নাথাকিল; বৰঞ্চ ভিডিঅ’ কলযোগে শেষকৃত্যৰ দৃশ্য চাই দায়িত্ব সামৰিলে। জানিব পৰা মতে, তেওঁলোকৰ দুগৰাকী কন্যা অধ্যাপিকা।
এই ঘটনাই কেৱল এটা পৰিয়ালৰ কাহিনী নহয়; ই আজিৰ সমাজৰ এক গভীৰ সংকটৰ প্ৰতিচ্ছবি। আধুনিকতাৰ নামত, ব্যস্ততাৰ অজুহাতত অথবা ব্যক্তিগত জীৱনৰ অগ্ৰাধিকাৰৰ মাজত বহু পিতৃ-মাতৃ বৃদ্ধকালত সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া হৈ পৰিছে। যিসকল মানুহে নিজৰ সপোন, সুখ-সুবিধা আৰু আৰাম ত্যাগ কৰি সন্তানৰ জীৱন গঢ়ি তোলে, সেই সন্তানৰ হাততেই যদি জীৱনৰ অন্তিম সময়ত অৱহেলিত হ’বলগীয়া হয়, তেন্তে সেয়া সমাজৰ বাবে এক গভীৰ চিন্তাৰ বিষয়।
এই ঘটনাই বহুজনক পুনৰ এবাৰ মনত পেলাই দিয়ে শিল্পী নচিকেতাৰ বিখ্যাত গান “বৃদ্ধাশ্ৰম”।
এনেধৰণৰ অন্যান্য বা-বাতৰিৰ বাবে লাইক কৰক অসম লাইভ ২৪ ৰ ফেচবুক পেজ
