শ্ৰীকৃষ্ণৰ কথা ক’বলৈ গ’লেই প্রথমেই আমি লওঁ ৰাধাৰ নাম অৰ্থাৎ আমি কৃষ্ণৰ নাম লওতে কওঁ ৰাধা-কৃষ্ণ। অকলশৰে শ্ৰীকৃষ্ণৰ ফটো অথবা নাম কমেই লয় প্ৰত্যেক ধৰ্মপ্ৰাণ মানুহেই। ৰাধা-কৃষ্ণৰ আধ্যাত্মিক প্ৰেমক সকলো প্ৰেমৰেই ঊৰ্ধ্বত বুলি কোৱা হয়।
শ্ৰীকৃষ্ণৰ কোনকেইটা সামগ্ৰী আটাইতকৈ প্ৰিয় আছিল?
শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱনত দুটা বস্তুৱেই অত্যাধিক প্ৰিয় আছিল। এটা হৈছে তেওঁৰ বাঁহী আৰু আনটো হৈছে তেওঁৰ প্ৰেয়সী ৰাধা। শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাঁহীৰ সুৰেই ৰাধাক বাউলী কৰি কাষ চপাই আনিছিল কৃষ্ণৰ। প্ৰেয়সী ৰাধাৰ কথা ৰাখিয়েই পিছলৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰ হাতত প্ৰতিসময়তে আছিল বিশেষ বাঁহীটো। সেয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু ৰাধাৰ প্ৰেমৰ প্ৰতীক হিচাপেও বাঁহীটোকেই ধৰা হয়। শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰেয়সী হ’লেও ৰাধা এগৰাকী সাধাৰণ নাৰী আছিল। প্ৰকৃতিৰ নিয়মৰ পৰা ৰাধাও পৃথক নাছিল সেয়ে ৰাধাৰ মৃত্যু সাধাৰণ মানুহৰ দৰেই প্ৰকৃতিৰ নিয়ম মানিয়েই হ’ব লাগে। কিন্তু ৰাধাৰ মৃত্যুক লৈ বহু সময়ত বহু কাহিনী মুখে মুখে। প্ৰকৃততে কৃষ্ণৰ প্ৰেয়সীৰ মৃত্যু কেনেকৈ হৈছিল? কেনেকৈ এদিন প্ৰিয়তমা প্ৰেয়সীৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈছিল শ্ৰীকৃষ্ণ?
কেনেকৈ মৃত্যু হৈছিল প্ৰিয়তমা ৰাধাৰ?
বহুতেই ৰাধাৰ মৃত্যুক লৈ ভিন্ন মত দাঙি ধৰে যদিও ৰাধা-কৃষ্ণৰ বিচ্ছেদ মৃত্যুৰে ঘটা নাছিল। এদিন মোমায়েক কংসই কৃষ্ণক আমন্ত্ৰণ জনায়। মোমায়েকৰ আমন্ত্ৰণ ৰক্ষা কৰি মোমায়েকৰ ঘৰলৈ যাত্ৰা কৰে কৃষ্ণ। প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাধাৰ পৰা সেইদিনাই দূৰত্বত অৱস্থান কৰিছিল শ্ৰীকৃষ্ণই। বৃন্দাবন এৰি মথুৰালৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্তত সেইদিনা কৃষ্ণই প্ৰেয়সী ৰাধাক লগ ধৰে। মনৰ সকলো কথা ৰাধাৰ আগত খুলি কৈ ৰাধাক প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে যে অচিৰেই ৰাধাৰ কাষলৈ, বৃন্দাবনলৈ তেওঁ উভতি আহিব। ৰাধাক সেই প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়েই শ্ৰীকৃষ্ণই বৃন্দাবনৰ পৰা মথুৰাত উপস্থিত হয়। বৃন্দাবনৰ পৰা শ্ৰীকৃষ্ণ গুচি যোৱাৰ পিছত আৰু ৰাধাৰ বৰ্ণনা বিশেষ আৰু পোৱা নাযায়।
কেনেকৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰে বিচ্ছেদ ঘটিছিল ৰাধাৰ?
শ্ৰীকৃষ্ণই বৃন্দাবন এৰাৰ পিছতেই ৰাধাৰ মনৰ পৰা কৃষ্ণৰ অস্তিত্ব শেষ হৈছিল তেনে নহয়। বৃন্দাবন এৰাৰ পৰত ৰাধাইয়ো কৃষ্ণক প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল, শ্ৰীকৃষ্ণৰ কায়িক উপস্থিতি ৰাধাৰ কাষত থাকক বা নাথাকক ৰাধাৰ হৃদয়ত শ্ৰীকৃষ্ণ সৰ্বকালৰ বাবেই বিৰাজমান হৈয়েই থাকিব। শ্ৰীকৃষ্ণই প্ৰেয়সী ৰাধাক দি যোৱা প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু ৰাখিব নোৱাৰিলে। মথুৰালৈ গৈ আৰু কৃষ্ণ উভতি নাহিল। মথুৰাত সাধাৰণ জনতাক অতিষ্ঠ কৰি ৰখা দানৱসকলক হত্যা কৰি তাৰ প্ৰজাসকলক ৰক্ষা কৰাৰ বাবে দ্বাৰকালৈ যায়। দ্বাৰকাতেই শ্ৰীকৃষ্ণই নিজা নগৰী প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
স্বামীৰ সৈতে সম্পৰ্ক কেনে আছিল ৰাধাৰ?
শ্ৰীকৃষ্ণই বৃন্দাবন এৰাৰ পিছত ৰাধাই বৃন্দাবনতেই তেওঁৰ স্বামীৰে সৈতে সময় অতিবাহিত কৰিছিল। পত্নী ধৰ্ম পালন কৰি ৰাধাই সকলো নিত্যকৰ্ম নিয়াৰীকৈ চলাই নিছিল যদিও সকলো সময়তে ৰাধাৰ মন শ্ৰীকৃষ্ণৰ নামতেই সমৰ্পিত আছিল। কৃষ্ণৰ প্ৰেম পাবৰ বাবে সদা ব্যাকুল হৈ থকা ৰাধাৰ কৃষ্ণৰ অপেক্ষাতেই জীৱন ত্যাগ কৰাৰ সময় আহি পৰে। শেষবাৰৰ বাবে প্ৰেমিক কৃষ্ণক এবাৰ দেখা পাবৰ বাবে ৰাধাই বৃন্দাবন এৰি দ্বাৰকালৈ যাত্ৰা কৰে। দ্বাৰকাত উপস্থিত হৈয়েই ৰাধাই গম পালে যে তেওঁৰ প্ৰেমিক কৃষ্ণই ইতিমধ্যেই বিয়া কৰাইছে। দ্বাৰকাৰ ৰাণী তথা শ্ৰীকৃষ্ণৰ পত্নী হৈছে ৰুক্মিনী। ৰুক্মিনী তথা সত্যভামাৰ কথা গম পোৱা মাত্ৰকেই ৰাধাই দুখী হোৱাৰ পৰিবৰ্তে সুখী হৈ পৰে।
কিয় বৃন্দাবন এৰি দ্বাৰকালৈ গৈছিল ৰাধা?
ইপিনে শ্ৰীকৃষ্ণইয়ো প্ৰেয়সী ৰাধাৰ দ্বাৰকাত দেখি সুখী হৈ পৰে। কিন্তু শ্ৰীকৃষ্ণৰ চহৰ দ্বাৰকাত ৰাধাক কোনোৱে চিনিব নোৱাৰিলে। ৰাধাই দ্বাৰকাৰ ৰজা তথা তেওঁৰ প্ৰেমিক কৃষ্ণক অনুৰোধ জনালে যে তেওঁৰ প্ৰাসাদত ৰাধাক এগৰাকী সেৱিকা হিচাপে নিযু্ক্তি দিয়ক। ৰাধাৰ কথা মানিয়েই শ্ৰীকৃষ্ণই ৰাধাক তেওঁৰ বিশেষ সহায়িকা হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। কিন্তু সকলো সময়তে প্ৰেমিকৰ কাষত থাকিবলৈ পাইছিল যদিও ৰাধাই কৃষ্ণৰ পৰা পূৰ্বৰ সেই প্ৰেম লাভ নকৰিলে। পূৰ্বৰ সেই আধ্যাত্মিক প্ৰেমৰ ভাৱ আৰু প্ৰাসাদত নাপালে ৰাধাই। সেয়ে শ্ৰীকৃষ্ণৰ নগৰী দ্বাৰকা এৰি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় ৰাধাই। হয়তো দূৰলৈ গুচি গ’লে কিজানি প্ৰেমিক কৃষ্ণক উভতাই পায়েই!
দ্বাৰকাতেই মৃ্ত্যু ঘটিছিল নেকি ৰাধাৰ?
ভৱামতেই ৰাধাই এদিন কাকো নজনোৱাকৈয়ে দ্বাৰকা ত্যাগ কৰে। কিন্তু ক’লৈ যাব ৰাধা সেই বিষয়ে তেওঁ নিজেও জনা নাছিল। ৰাধাই মনে মনে দ্বাৰকা ত্যাগ কৰিলেও ৰাধাৰ মনৰ কথা বুজি উঠিছিল তেওঁৰ প্ৰেমিক কৃষ্ণই। সেয়ে ৰাধা ওলাই যোৱাৰ পিছতেই তেওঁ দিব্যদৃষ্টিৰে সকলো নিৰীক্ষণ কৰি আছিল। ৰাজধানী পাৰ হৈ যেতিয়া ৰাধাই জংঘলৰ দিশে যাত্ৰা কৰিছিল হঠাতেই ৰাধাৰ সন্মুখত শ্ৰীকৃষ্ণৰ আবিৰ্ভাৱ হয়। ৰাধা তেতিয় সম্পূৰ্ণৰূপে ভাঙি পৰিছিল। প্ৰেমিকক সন্মুখত দেখা মাত্ৰকেই উজলি উঠিছিল ৰাধাৰ মুখ। প্ৰেয়সীক কৃষ্ণইয়ো সুধিছিল, আছেনে কিবা দাবী? ৰাধাই তেতিয়া কৈছিল যে শেষবাৰৰ বাবে তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাঁহীৰ মাত শুনিব বিচাৰে। প্ৰেয়সী ৰাধাৰ কথা ৰাখিয়েই শ্ৰীকৃষ্ণই সুমধুৰ স্বৰত বজাইছিল বাঁহীটো। সেইযে শ্ৰীকৃষ্ণই বাঁহীটো বজালে তেওঁ আৰু থমকি নৰ’ল।
কিয় আটাইতকৈ প্ৰিয় বাঁহীটোও ভাঙি পেলাইছিল শ্ৰীকৃষ্ণই?
দিন বাগৰি গৈ থাকিল। লাহে লাহে ৰাধাৰ শৰীৰো ভাঙি আহিল। শ্ৰীকৃষ্ণ কিন্তু থমকি নৰ’ল। তেওঁ বাঁহীৰ সুমধুৰ স্বৰ ৰাধাৰ শুনোৱাই থাকিল। এনেকৈয়ে এদিন শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাঁহীৰ স্বৰ শুনি শুনিয়েই ৰাধাই দেহ ত্যাগ কৰি আধ্যাত্মিকৰূপ ধাৰণ কৰিলে। শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰেমত বিলীন হৈয়েই দেহত্যাগ কৰিলে প্ৰেয়সী ৰাধাই। প্ৰেয়সীৰ মৃত্যু শোক সহিব নোৱাৰি সেইদিনাই শ্ৰীকৃষ্ণই তেওঁ অন্যতম প্ৰিয় বাদ্যযন্ত্ৰ বাঁহীটোকো ভাঙি পেলায়।
এনেধৰণৰ অন্যান্য বা-বাতৰিৰ বাবে লাইক কৰক অসম লাইভ ২৪ ৰ ফেচবুক পেজ
