আনন্দৰে লিখিম বুলি ভবা বোৰ বৰ বিষাদেৰে লিখিবলগীয়া হ’ল, মোৰ মৃ***ত্যু বুলি কৈছিলোঁ, কিন্তু তেওঁ গুচি গ’লঃ আঙুৰলতা ডেকা

এই ফটো কেইখন আজিৰ এই সময়খিনিতেই পোষ্ট কৰা কথা আছিল… মাথোঁ আনন্দৰে লিখিম বুলি ভবা বোৰ বৰ বিষাদেৰে লিখিবলগীয়া হ’ল৷

জীৱনৰ ধুমুহাবোৰৰ মাজত নিজৰ স্থিতি অটল ৰাখিবলৈ যুঁজি থকাৰ সময়তে কেইবছৰমানৰ আগতে এবাৰ এক ঘণ্টামান সময় জুবিন দাক মনৰ সকলো কথা খুলি কৈছিলোঁ৷ বহুবোৰ কথাৰ মাজতে বিশেষ ভাৱে কৈছিলো যে, মোৰ মৃত্যুৰ আগত তেওঁৰ লগত এখন ছবি অথবা এটা গান হলেও কৰিবলৈ ইচ্ছা আছে৷ সেই মতেই তেওঁ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল কিবা এটা কৰিব লাগিব বুলি৷ কেইমাহ মানৰ পিছতে জুবিন দাই ‘ৰৈ ৰৈ বিনালে’ ছবিখনৰ বিষয়ে অসমবাসীক অৱগত কৰিছিল। সেই নিদিৰ্ষ্ট দিনটোতেই মই ছবিখনৰ পৰিচালক ৰাজেশ দাক আৰু গৰিমা বৌক মোৰ মনৰ কথাটো ব্যক্ত কৰিছিলোঁ। কেইদিনমানৰ পিছত শ্বুটিং আৰম্ভ হ’ল আৰু মোৰ সপোন পূৰণ হোৱাৰ মনৰ সীমাহীন আনন্দত শ্বুটিং কৰিছিলোঁ৷ ছবিখনৰ ডাবিং হ’ল আৰু মুক্তিৰ দিনটো নিৰ্ধাৰণ কৰা হ’ল৷ কিন্তু ২১ তাৰিখে বিদেশৰ পৰা ঘুৰি আহিম বুলি আমাক কৈ যোৱা মূল মানুহজন আৰু ঘুৰি নাহিল৷ কিমান যে পৰিকল্পনা… আৰু সপোন আছিল… তেওঁৰো… আমাৰো…৷ ভাঙিচিঙি চুৰমাৰ হৈ গ’ল সকলো…৷ এতিয়া মাত্ৰ এটা কথাই মনলৈ আহিছে… মোৰ মৃত্যু বুলি কৈছিলোঁ…কিন্তু তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগে আগে মোৰ সপোন পূৰণ কৰি থৈ গ’ল৷

এতিয়া মাথোঁ উচুপিছো আৰু উচুপিছো…৷

চকুৰ সন্মুখত এতিয়া কলীয়া ডাৱৰৰ ইপাৰ আৰু সিপাৰ…..৷’