কিয় চন্দ্ৰক মূৰত ধাৰণ কৰে মহাদেৱে? শাওনতেই জানি থওক পুৰাণৰ অজানা কাহিনী

শিৱৰ মূৰত কিয় চন্দ্ৰ থাকে?

শিৱ পুৰাণ অনুসৰি সমুদ্ৰ মন্থনৰ পাছত যেতিয়া ভয়ানক বিষ হলাহল উঠি আহিছিল তেতিয়া সেই বিষত সমগ্ৰ বিশ্ব কঁপি উঠিছিল৷ সৃষ্টি ৰক্ষা কৰিবলৈ তেতিয়া সেই বিষ পান কৰে মহাদেৱে৷ হলাহল তেওঁৰ ডিঙি পৰ্যন্ত যোৱাত তেওঁৰ কণ্ঠ নীলা হৈ পৰে৷ সেই কাৰণেই মহাদেৱৰ আন এক নাম নীলকণ্ঠ৷ সেই প্ৰচণ্ড বিষ জ্বালাত ছটফটাই আছিল শিৱ৷ মহাদেৱৰ কষ্ট দেখি উদ্বিগ্ন হৈ পৰে সকলো দেৱতা৷ তেতিয়াই দেৱতাসকলে মহাদেৱক অনুৰোধ কৰে যাতে তেওঁ চন্দ্ৰক নিজৰ মূৰত ধাৰণ কৰক৷ কাৰণ চন্দ্ৰ হৈছে সকলোতকৈ শীতল, চন্দ্ৰৰ ঠাণ্ডা স্পৰ্শত মহাদেৱৰ শৰীৰ শীতল হৈ পৰিব৷

অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হয় চন্দ্ৰদেৱ

শিৱৰ মূৰত কিয় চন্দ্ৰ থাকে সেই বিষয়ে আন এক কাহিনীও প্ৰচলিত আছে৷ চন্দ্ৰদেৱৰ ২৭গৰাকী পত্নী আছিল৷ এওঁলোক হৈছে দক্ষ প্ৰজাপতিৰ ২৭ কন্যা৷ ২৭ নক্ষত্ৰক চন্দ্ৰদেৱৰ পত্নী বুলি মনা হয়৷ এওঁলোকৰ মাজত ৰোহিনী নক্ষত্ৰ চন্দ্ৰৰ সকলোতকৈ কাষত অৱস্থিত, ৰোহিনী সেয়ে চন্দ্ৰৰ সকলোতকৈ প্ৰিয় বুলি কোৱা হয়৷ চন্দ্ৰই ৰোহিনীক সকলোতকৈ বেছি ভালপায় আৰু অন্য পত্নীসকলক খং কৰে বুলি দক্ষৰ ওচৰত অন্যান্য কন্যাকেইগৰাকী আপত্তি কৰে৷ দক্ষই তেতিয়া চন্দ্ৰক অভিশাপ দিয়ে যে চন্দ্ৰৰ ক্ষয় ৰোগ হওক আৰু নিজৰ শৰীৰ ক্ষয় যাওক৷ দক্ষৰ অভিশাপতেই চন্দ্ৰৰ ক্ষয়ৰোগ আৰম্ভ হ’ল আৰু তেতিয়াৰে পৰাই কৃষ্ণপক্ষও আৰম্ভ হয়৷ তেতিয়াই নাৰদে চন্দ্ৰদেৱক এটা পৰামৰ্শ দিয়ে যে তেওঁ এই সমস্যাৰ পৰা ৰেহাই পাবলৈ মহাদেৱক স্মৰণ কৰক৷ লগে লগেই চন্দ্ৰই মহাদেৱক স্মৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু মহাদেৱ তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনাত সন্তুষ্ট হৈ তেওঁক নিজৰ জঁটাৰ ওপৰত স্থান দিলে৷ মহাদেৱৰ মূৰত স্থান লাভ কৰাৰ পাছতেই দক্ষৰ অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হয় চন্দ্ৰদেৱ৷ আৰু মুক্তিৰ পাছতেই পূৰ্ণিমাত আকৌ পূৰ্ণচন্দ্ৰ হিচাপে আবিৰ্ভূত হয়৷