আজিৰে পৰা পুৰীৰ জগন্নাথ মন্দিৰত পবিত্ৰ ৰথযাত্ৰা উৎসৱ আৰম্ভ। অহা ২৪ জুলাইত বহুদয়া যাত্ৰাৰে সামৰণি পৰিব ৰথ যাত্ৰা। জগন্নাথ ৰথ যাত্ৰাৰ সময়ত সাধাৰণতে পুৰীৰ মন্দিৰৰ তিনিওজন দেৱতাক পূজা কৰা হয় যদিও আছাধ মাহত (উড়িশাৰ বাৰিষা ঋতু, সাধাৰণতে জুন বা জুলাই মাহত পৰে) এবাৰ বাহিৰলৈ উলিয়াই অনা হয়। দণ্ডাত (পুৰিৰ মূল ৰাস্তা) বিশাল ৰথ শ্ৰী গুণ্ডিচা মন্দিৰলৈ যাত্ৰা কৰি জনসাধাৰণে দৰ্শন (পবিত্ৰ দৃশ্য) পাব পাৰে। এই উৎসৱ ৰথ যাত্ৰা অৰ্থাৎ ৰথৰ যাত্ৰা নামেৰে জনাজাত। ৰথাবোৰ হৈছে বিশাল চকাযুক্ত কাঠৰ গঠন, যিবোৰ প্ৰতি বছৰে নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু ভক্তসকলে টানি আনে। জগন্নাথৰ বাবে ৰথৰ উচ্চতা প্ৰায় ৪৫ ফুট আৰু বৰ্গফুট ৩৫ ফুট। পুৰীৰ শিল্পী আৰু চিত্ৰশিল্পীসকলে ৰথ সজাই চকাত ফুলৰ পাহি আৰু অন্যান্য ডিজাইন, কাঠত খোদিত ৰথী আৰু ঘোঁৰা আৰু সিংহাসনৰ পিছফালে থকা বেৰত ওলোটা পদুমবোৰ আঁকে। ৰথ যাত্ৰাক ‘শ্ৰী গুণ্ডিচা যাত্ৰা’ বুলিও অভিহিত কৰা হয়।
ৰথ যাত্ৰা, বা ৰথ উৎসৱ, হৈছে ৰথত যিকোনো ৰাজহুৱা শোভাযাত্ৰা। ভাৰত, নেপাল আৰু শ্ৰীলংকাত বছৰি উৎসৱৰ সময়ত এইবোৰ অনুষ্ঠিত কৰা হয়। এই শব্দটোৱে পুৰীৰ জনপ্ৰিয় বাৰ্ষিক ৰাথযাত্ৰাকো বুজায়। য’ত জগন্নাথ (বিষ্ণু অৱতাৰ), বলাভদ্ৰ (তেওঁৰ ভাতৃ), সুভদ্ৰা (তেওঁৰ ভগ্নী) আৰু সুদৰ্শন চক্ৰ (তেওঁৰ অস্ত্ৰ) দেৱতাৰ সৈতে কাঠৰ দেউল আকৃতিৰ ৰথত ৰাজহুৱা শোভাযাত্ৰা কৰা হয়।
সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত হিন্দু ধৰ্মত বিষ্ণু সম্পৰ্কীয় (জগন্নাথ, ৰাম, কৃষ্ণ) পৰম্পৰাত, শিৱ সম্পৰ্কীয় পৰম্পৰাত, নেপালত সন্ত-দেৱীসকল, জৈন ধৰ্মত তীৰ্থংকাৰৰ সৈতে ৰাথযাত্ৰা শোভাযাত্ৰা ঐতিহাসিকভাৱে প্ৰচলিত হৈ আহিছে, ভাৰতৰ উল্লেখযোগ্য ৰাথযাত্ৰাসমূহৰ ভিতৰত পুৰীৰ ৰথযাত্ৰা, বাংলাদেশৰ ধমৰাই ৰাথযাত্ৰা আৰু মহেশৰ ৰথযাত্ৰা আদি উল্লেখযোগ্য।লগতে ভাৰতৰ পূব ৰাজ্যসমূহত পোৱা জনজাতীয় লোকধৰ্মসমূহতো ৰথ যাত্ৰা উল্লেখনীয় । ভাৰতৰ বাহিৰৰ যেনে ছিংগাপুৰত জগন্নাথ, কৃষ্ণ, শিৱ আৰু মৰিয়াম্মানৰ সৈতে জড়িত হিন্দু সম্প্ৰদায়সমূহে ৰাথ যাত্ৰা উদযাপন কৰে। ক্নুট জেকবচেনৰ মতে, ৰাথ যাত্ৰাৰ ধৰ্মীয় উৎপত্তি আৰু অৰ্থ আছে যদিও অনুষ্ঠানসমূহৰ এক প্ৰধান সামূহিক ঐতিহ্য, সামাজিক ভাগ-বতৰা আৰু আয়োজক আৰু অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ বাবে সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য্য আছে। পুৰীৰ জগন্নাথ ৰথযাত্ৰাক অনবদ্য শক্তিৰ প্ৰদৰ্শন হিচাপে পাশ্চাত্যৰ ইংৰাজী শব্দ juggernaut ৰ উৎপত্তি হয়।
ৰথ যাত্ৰা হৈছে জনসাধাৰণৰ সৈতে ৰথত যাত্ৰা। ই সাধাৰণতে দেৱতা বা দেৱতাৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধা লোক বা কেৱল ধৰ্মীয় সন্ত আৰু ৰাজনৈতিক নেতাৰ শোভাযাত্ৰা (যাত্ৰা)ক বুজায়। ভাৰতৰ মধ্যযুগীয় গ্ৰন্থ পুৰাণত সূৰ্য্য (সূৰ্য্য দেৱতা), দেৱী (মাতৃ দেৱী) আৰু বিষ্ণুৰ ৰথযাত্ৰাৰ কথা উল্লেখ আছে। এই ৰথ যাত্ৰাত অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ সহকাৰে উদযাপন কৰা হয় য’ত ব্যক্তি বা দেৱতাসকলে কোনো মন্দিৰৰ পৰা ওলাই আহি ৰাজহুৱাভাৱে তেওঁলোকৰ সৈতে ক্ষেত্ৰ (অঞ্চল, ৰাস্তা)ৰ মাজেৰে আন এটা মন্দিৰলৈ বা নদী বা সাগৰলৈ যাত্ৰা কৰে। কেতিয়াবা উৎসৱৰ সময়ত মন্দিৰৰ চেক্ৰ’চেংকটামলৈ ঘূৰি অহাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
অস্বীকাৰ: এই বাতৰিত প্ৰকাশিত তথ্য ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু সাধাৰণ তথ্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দিয়া হৈছে। Asom Live 24 এ ইয়াক সমৰ্থন নকৰে।
এনেধৰণৰ অন্যান্য বা-বাতৰিৰ বাবে লাইক কৰক অসম লাইভ ২৪ ৰ ফেচবুক পেজ
