পেণ্টৰ জেপত হাত থৈ খোজ কঢ়াটো কেৱল ষ্টাইলেই নহয়। এই অভ্যাসে আপোনাৰ ব্যক্তিত্বৰ বিষয়ে বহু কথাৰ ইংগিত দিয়ে। প্ৰথম দৃষ্টিত এনে লাগিব পাৰে যে ই কেৱল ষ্টাইলৰ বাবেহে, কিন্তু নহয়। শৰীৰৰ ভাষা বিশেষজ্ঞ আৰু ব্যক্তিত্ব মনোবিজ্ঞানীসকলৰ মতে এই সৰু অভ্যাসটোৱে এজন ব্যক্তিৰ আভ্যন্তৰীণ আৱেগ, মানসিক অৱস্থা, চিন্তাৰ বিষয়ে বহু কথাই উন্মোচন কৰে।
শৰীৰৰ ভাষাৰ অন্যতম বিশেষজ্ঞ এলবাৰ্ট মেহৰাবিয়ানে তেওঁৰ গৱেষণাত উল্লেখ কৰিছে যে যেতিয়া আমি অজানিতে হাত দুখন পকেটত ভৰাই লওঁ তেতিয়া আমাৰ মগজুৱে এজন শব্দও নোকোৱাকৈয়ে ব্যক্তিজনলৈ সংকেত প্ৰেৰণ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁৰ মন আৰু চিন্তাত প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে।
নাৰ্ভাছ বা নিৰাপত্তা অনুভৱ – বহু সময়ত আমি অজানিতে হাত দুখন পকেটত ভৰাই থওঁ। মানসিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা এইটোৱেই হৈছে অস্বস্তিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ বা নিৰাপদ অনুভৱ কৰিবলৈ। যেতিয়া কোনো ব্যক্তিয়ে নাৰ্ভাছ বা নিৰাপত্তাহীনতা অনুভৱ কৰে তেতিয়া তেওঁলোকে হাত লুকুৱাব বিচাৰে।
ফেশ্বন নে আৱেগ- বহুতৰ হাত পকেটত ভৰোৱাটো ফেশ্বন বুলি গণ্য কৰে। কিন্তু ই কেৱল শৈলী নহয়। কিছুমান মানুহৰ বাবে এই ইংগিতে নিৰাপত্তা আৰু আৰামৰ অনুভৱ দিয়ে। শৰীৰৰ ভাষাত ইয়াক ‘আত্ম আৰামৰ ইংগিত’ বুলি কোৱা হয়। অৰ্থাৎ সামাজিক পৰিস্থিতি বা অচিনাকি পৰিবেশত এজন ব্যক্তিয়ে অজ্ঞাতে নিজকে শান্ত কৰিবলৈ বা সান্ত্বনা দিবলৈ চেষ্টা কৰে।
আভ্যন্তৰীণ নিৰাপত্তাহীনতা লক্ষণ – পকেটত হাত ৰখাটোৱে আভ্যন্তৰীণ নিৰাপত্তাহীনতা বা অস্বস্তিৰ ইংগিত দিব পাৰে। এনে লোকে প্ৰায়ে নিজৰ অনুভৱ বা চিন্তাবোৰ মুকলিকৈ প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে। সমাজত নিজৰ স্থান দখল কৰিবলৈও অসুবিধা পায়।
আৱেগ লুকুৱাই ৰখা – কিছুমান মানুহে স্বাভাৱিকতে নিজৰ আৱেগ আৰু অনুভৱক ব্যক্তিগতভাৱে ৰাখিবলৈ ভাল পায়। প্ৰায়ে পকেটত হাত থৈ থিয় হৈ বা কথা পাতে। এই আচৰণক শৰীৰৰ ভাষাত ‘আৱেগ লুকুৱাই ৰখাৰ ইংগিত’ বুলি কোৱা হয়। এনে লোক সাধাৰণতে অন্তৰ্দৃষ্টিশীল আৰু কিছু সংৰক্ষিত। তেওঁলোকে নিজৰ অন্তৰ্নিহিত চিন্তাবোৰ আনৰ লগত সহজে ভাগ-বতৰা নকৰে। এইটো প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ আৱেগ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু ব্যক্তিগত দূৰত্ব বজাই ৰখাৰ এক উপায়।
আৰাম আৰু ভাৰসাম্য – বহু সময়ত মানুহে কেৱল আৰাম আৰু সহজতাৰ বাবে পকেটত হাত থৈ দিয়ে। এনে লোকে সাধাৰণতে অপ্ৰয়োজনীয় মানসিক চাপ বা উত্তেজনা নোহোৱাকৈয়ে জীৱনটো উপভোগ কৰিবলৈ ভাল পায়।
এনেধৰণৰ অন্যান্য বা-বাতৰিৰ বাবে লাইক কৰক অসম লাইভ ২৪ ৰ ফেচবুক পেজ
