বিয়াৰ পিছত শহুৰেকৰ সম্পত্তিৰ ওপৰত বোৱাৰীৰ কিবা অধিকাৰ থাকে নেকি, ইয়াকে লৈ বহুতো প্ৰশ্ন উত্থাপন হয়। সম্পত্তিৰ অধিকাৰ সন্দৰ্ভত বহুতৰে মনত বিভিন্ন প্ৰশ্ন আছে। এই বিষয়ত অজ্ঞানতাৰ বাবে বহু লোকক জীৱনত প্ৰতাৰণা কৰা হৈছে। যাতে কোনেও অনৈতিকভাৱে কাকো ঠগিব নোৱাৰে, দেশৰ আইনখনে সম্পত্তিৰ অধিকাৰৰ বিষয়ে কি কয়, সকলোৱে ভালদৰে জনা উচিত।
এগৰাকী নাৰী বিয়াৰ পিছত শহুৰেকৰ ঘৰৰ সম্পত্তিৰ মালিক স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে নহয়। কিন্তু ভাৰতীয় আইন অনুসৰি বোৱাৰীয়ে কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিত নিজৰ বৈবাহিক ঘৰত বাস কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব পাৰে। বাসস্থানৰ অধিকাৰ, সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব আৰু সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ অধিকাৰৰ মাজত পাৰ্থক্য বুজি পোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই প্ৰতিটো বিষয় বিভিন্ন আইনী বিধানৰ দ্বাৰা পৰিচালিত। ভাৰতত শহুৰেকৰ সম্পত্তিৰ ওপৰত বোৱাৰীয়েকৰ অধিকাৰৰ বিষয়ে আইনে কি কয় জানি লওক।
যদি ঘৰ এটা সম্পূৰ্ণৰূপে শহুৰেকৰ মালিকানাধীন হয়, তেন্তে সাধাৰণতে বোৱাৰী হোৱাৰ বাবেই সম্পত্তিৰ অংশ দাবী কৰিব নোৱাৰে। সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব আইনী মালিকীস্বত্ব, উত্তৰাধিকাৰ আৰু অন্যান্য প্ৰযোজ্য আইনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা মহিলা সুৰক্ষা আইন, ২০০৫ অনুসৰি যদি কোনো মহিলা ঘৰুৱা সম্পৰ্কত থাকে, তেন্তে ঘৰৰ মালিক নহ’লেও তেওঁৰ ঘৰৰ মালিক নহ’লেও কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিত যৌথ ঘৰত বাস কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব পাৰে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে স্পষ্ট কৰি দিছে যে এই অধিকাৰ কেৱল স্বামীৰ মালিকানাধীন সম্পত্তিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়। কিন্তু বসবাসৰ অধিকাৰ আৰু সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব একে কথা নহয়। বিবাদৰ চূড়ান্ত সিদ্ধান্ত গোচৰৰ তথ্য আৰু প্ৰযোজ্য আইনী বিধানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
এগৰাকী পত্নী স্বামীৰ সমগ্ৰ সম্পত্তিৰ আধাখিনিৰ মালিক স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে নহয়। স্বামী জীয়াই থকাৰ সময়ত তেওঁৰ সম্পত্তি সাধাৰণতে তেওঁৰ হৈয়েই থাকে, যদিহে পত্নীৰ সম্পত্তিৰ ওপৰত আইনী অধিকাৰ বা অন্য প্ৰযোজ্য আইনী দাবী নাথাকে। স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে উত্তৰাধিকাৰৰ আইন অনুসৰি পত্নীয়ে তেওঁৰ সম্পত্তিৰ কিছু অংশ লাভ কৰিব পাৰে। কিন্তু এই অধিকাৰ প্ৰযোজ্য উত্তৰাধিকাৰ আইন, সম্পত্তিৰ প্ৰকাৰ আৰু স্বামীয়ে বৈধ উইল কৰিছে নে নাই তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
১৯৫৬ চনৰ হিন্দু উত্তৰাধিকাৰ আইন অনুসৰি যদি কোনো হিন্দুৱে বৈধ উইল নকৰাকৈ মৃত্যুবৰণ কৰে তেন্তে তেওঁৰ বিধৱাক প্ৰথম শ্ৰেণীৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। সাধাৰণতে তাই মৃতকৰ সন্তান আৰু মাতৃ আৰু অন্যান্য যোগ্য প্ৰথম শ্ৰেণীৰ উত্তৰাধিকাৰীৰ সৈতে সম্পত্তিৰ অংশীদাৰ হয়। কিন্তু তাইৰ অধিকাৰ স্বামীৰ নিজৰ সম্পত্তিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ, যিটো তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী সম্পত্তিৰ অংশ। শহুৰেক বা শাহুৱেকৰ মালিকানাধীন প্ৰতিটো সম্পত্তিৰ ওপৰত তেওঁৰ স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে অধিকাৰ নাথাকে।
হিন্দু যুটীয়া পৰিয়ালত বোৱাৰী কেৱল বিবাহৰ দ্বাৰা যৌথ পৰিয়ালৰ সম্পত্তিৰ জন্মৰ পৰাই সহযোগী বা সহযোগী নহয়। ফলস্বৰূপে স্বামীৰ পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষৰ সম্পত্তিত জন্মৰ পৰাই তাই স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে সহযোগী হৈ নাথাকে। কিন্তু উত্তৰাধিকাৰৰ বিধান আৰু অন্যান্য প্ৰযোজ্য আইন অনুসৰি সেই সম্পত্তিৰ ওপৰত তাইৰ অধিকাৰ স্বামীৰ প্ৰাপ্য অংশৰ জৰিয়তে উদ্ভৱ হ’ব পাৰে।
যদি কোনো বিধৱা বোৱাৰীয়ে নিজৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ দিব নোৱাৰে তেন্তে কিছুমান আইনী চৰ্ত সাপেক্ষে হিন্দু দত্তক আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ আইন ১৯৫৬ৰ অধীনত ভৰণ-পোষণৰ দাবী কৰিব পাৰে। ইয়াৰ ভিতৰত থকাৰ ব্যৱস্থাও থাকিব পাৰে। ২০২৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ে দিয়া ৰায়দানত কয় যে যদি কোনো বিধৱা বোৱাৰীয়েকে কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিত নিজৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ দিব নোৱাৰে তেন্তে শহুৰেকে তেওঁৰ বাবে উপযুক্ত বিকল্প থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিব পাৰে বা তেওঁৰ ফ্লেটটো পুনৰ দখল কৰাৰ আগতে ভাড়া দিবলৈ বাধ্য হ’ব পাৰে। কিন্তু ৰায়দানত বোৱাৰীক সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব দিয়া হোৱা নাছিল।
এনেধৰণৰ অন্যান্য বা-বাতৰিৰ বাবে লাইক কৰক অসম লাইভ ২৪ ৰ ফেচবুক পেজ
