দ্বাৰকাৰ কৃষ্ণ কেনেকৈ পুৰীৰ জগন্নাথ হ’ল? ৰথযাত্ৰাৰ দিনাই জানি থওক সবিশেষ

ইন্দ্ৰদ্যুম্নৰ সৈতে নীলমাধৱৰ সংঘাত

ইষ্টদেৱতাক হেৰুওৱাৰ আশংকাত ভীষণ খঙত বিদ্যাপতিক বন্দী কৰে শৱৰৰাজে৷ কিন্তু কন্যা ললিতাৰ কাকুতি মিনতিত বাধ্য হৈ বন্দীত্বৰ পৰা মুক্ত কৰে বিদ্যাপতিক৷ বিদ্যাপতিও লগে লগেই ৰজা ইন্দ্ৰদ্যুম্নৰ কাষলৈ যায়৷ ইন্দ্ৰদ্যুম্নই তেতিয়া বিদ্যাপতিৰ কথা মন দি শুনে আৰু লগে লগেই বিদ্যাপতিৰ সৈতে জংঘলত থকা বিশেষ গুহাটোত উপস্থিত হয়৷ তাৰপৰাই নীলমাধৱক সসন্মানেৰে ৰাজপ্ৰসাদলৈ আনে৷ ৰজাই আটক কৰে শৱৰৰাজকো৷ নীলমাধৱৰ বিগ্ৰহ কেনেকৈ নিৰ্মাণ কৰা হব সেই বিষয়ক লৈ ৰজা চিন্তিত আছিল৷ তেনে সময়তে আকৌ দৈৱবাণী হয়, সমুদ্ৰৰ পানীত ভাঁহি আহিব কাঠ৷ সেই কাঠেৰেই বনাব লাগিব বিগ্ৰহ৷

সমুদ্ৰত সঁচাকৈয়ে ভাঁহি আহিল কাঠ

দৈববাণীৰ মতেই সমুদ্ৰত কাঠ ভাঁহি আহিলেও হাজাৰ হাজাৰ হাতী, ঘোঁড়া লগাইয়ো সমুদ্ৰৰ পৰা সেই কাঠ তুলিব পৰা নগল৷ শেষত কাঠ টুকুৰাৰ এটা কাষ ধৰে শৱৰৰাজে আৰু এটা কাষ ধৰে ব্ৰাহ্মণ পুত্ৰ বিদ্যাপতিয়ে৷ তেওঁলোক দুয়োৱেই আৰামেৰে সেই কাঠ তুলিও আনে৷ মহাৰাজে সেই কাঠেৰে তেওঁৰ কাৰিগৰসকলৰ মূৰ্তি গঢ়িবলৈ লগাই দিয়ে৷ কিন্তু সেই কাঠ ইমানেই শিলৰ দৰে টান যে হাতুঁৰি, দা সকলো সেই কাঠ কাটিবলৈ গৈ ভাঙি পৰে৷ কেনেকৈ মূৰ্তি তৈয়াৰ কৰিব পৰা যায় সেই বিষয়ক লৈ মন ভাঙি পৰে ৰজাৰ৷ মহাৰাজৰ সেই অৱস্থা দেখি বৃদ্ধৰ বেশত তাত হাজিৰ হয় স্বয়ং বিশ্বকৰ্মা৷ তেওঁ ৰজাক জনায় যে এই মূৰ্তি তেওঁ তৈয়াৰ কৰিব পাৰিব৷ কিন্তু ৰজাই এটা চৰ্ত মানিব লাগিব৷ চৰ্ত এয়াই যে ২১ দিন কোনোৱে যাতে নিৰ্মাণৰ বাবে তেওঁ থকা ৰুমত প্ৰৱেশ নকৰে৷

জগন্নাথৰ অসমাপ্ত মূৰ্তি

আৰম্ভ হল কাম৷ ইন্দ্ৰদ্যুম্নৰ ৰানি গুণ্ডিছাই দৈনিক ৰুদ্ধ দুৱাৰত কান পাতি শুনে কাঠ কটাৰ শব্দ৷ ১৪ দিনৰ পাছত হঠাৎ ৰাণীয়ে দেখে যে ৰুদ্ধদ্বাৰৰ ভিতৰ একেবাৰে নিস্তব্ধ৷ ৰানীয়ে লগে লগেই সেই কথা ৰজা ইন্দ্ৰদ্যুম্নক জনাই৷ ৰজাই আহি প্ৰতিশ্ৰুতি পাহৰি দুৱাৰ খুলি পেলায়৷ ৰজায় দেখা পাই যে বৃদ্ধ কাৰিকৰ তাত নাই৷ বিশেষ ৰুমত আছে এটা অসমাপ্ত মূৰ্তি৷ তেওঁৰ হাত ভৰি একোৱেই গঢ়া নহল৷ গৰ্হিত অপৰাধ কৰি পেলাইছে বুলি আকৌ দুখত ভাঙি পৰিল ৰজা৷ তেতিয়াই তেওঁক সপোনত জগন্নাথে জনাই যে তেওঁ এই ৰূপেৰেই পূজিত হব খুজিছে৷ সেই তেতিয়াৰ পৰাই শ্ৰী জগন্নাথৰ মূৰ্তি তেনেকৈয়ে পূজিত হৈ আহিছে যুগে যুগে৷